onderweg voor "OSCARE"

7.691,35 €

2010-06-07T23:40:00.000-07:00

Het was de kleine Iban die, een beetje schuchter tussen al die grote mensen door, de reuze cheque aanbracht.
In het vakje waar het getal dient ingevuld te worden stond 7.691,35€.
De aanwezige mensen, in de volgelopen trouwzaal, applaudisseerden spontaan en een toch wel onder de indruk gekomen Koen Maertens nam de cheque met graagte in ontvangst.

Dit was het hoogtepunt van een leuke avond die vlot gemodereerd werd door Marc Verschraegen, kozijn van dienst, die ondanks de zeer korte tijd om zich voor te bereiden op deze samenkomst, er in gelukt is om de avond vlot en aangenaam te laten verlopen.

De hartelijke woorden van zowel Schepen Van Esbroeck als van Directeur Maertens deden de aanwezigen in de zaal geboeid luisteren.
En door de vlotte vertel stijl van Marc, kwamen de anekdotes van onze fietstocht, heel goed over bij het geïnteresseerde publiek.

We hebben als eersten het gulden boek mogen ondertekenen, dit was tevens het sein om het glas het heffen. Guido en ik moesten eerst nog enkele fotografen tevreden stellen maar daarna zijn wij zachtjes tussen onze supporters geslopen en hebben wij nog vele verhalen verteld en vragen kunnen beantwoorden van nieuwsgierige vrienden.

Het was een mooie avond, een leuke afsluiter van een geslaagd project.

Uit naam van Guido en mezelf bedankt aan iedereen die ons,op welke wijze ook, heeft gesteund.

Wij laten het Blog zeker nog openstaan en misschien komen de verhalen van onderweg er nog bij.

We zijn er bijna

2010-06-06T12:56:00.001-07:00

Morgen, maandag 7 juni is het zover dan gaan we de cheque overhandigen aan OSCARE.
Op een receptie die ons aangeboden wordt door de gemeente Beveren en waarop Schepen Van Esbroeck onze gastheer zal zijn krijgen we de gelegenheid om van dit moment iets speciaals te maken.
Ik hoop dat deze laatste stap, in een lange reeks, even vlot en aangenaam verloopt als alle voorgaande.
Voor het eindresultaat, het bedrag dat we hebben kunnen samenbrengen, en voor het verslag van deze laatste avond moet je nog even wachten.
Als ik goed uitgeslapen ben zet ik het dinsdag zeker op het blog.

We zijn er.

2010-05-28T23:22:00.001-07:00

Goede morgen iedereen,

Het is gelukt, gisteren om kwart voor elf zijn we veilig in Santiago aangekomen.
Uiteindelijk hebben we 2640 km gereden en heeft de zon ons tijdens de laatste korte rit, van juist 50km, ons niet in de steek gelaten.
Om zes uur heeft onze wekker, gsm, slechts eenmaal hoeven over te gaan, en als twee pubers die op schoolreis gaan, stonden we binnen de korste keren gepakt en gezakt op de stoep van ons laatste slaapadres, klaar om er tegenaan te aan.
De beklimmingen van deze rit voelden minder zwaar aan dan de vorige dagen al kwamen ze evenvlot voor onze wielen te liggen als anders.
Wij waren het eerst in Compostela, (vergeten dat men op vrouwen moet wachten) en zijn dan maar om ons diploma geweest.
Eerlijk toegeven, het deed heel veel deugd om onze vier vrouwtjes op ons af te zien
komen en die dikke knuffel deed deugd.
We hebben dan samen de Stad bezocht en zijn daarna met de mini bus, onze fietsen op het dak, door onze schatten naar het hotel gebracht waar ze logereren, en wij nu ook.
Gisteravond toen we gezellig gingen eten en de eerste verhalen werden verteld schrokken onze engeltjes, dat zijn ze nu nog wel voor een tijdje, van onze grote appetijd.
Maar buiten enkele kilootjes minder is alles met ons ok, en ik heb zo het vermoeden dat dat verloren gewicht er snel weer bij zal zijn.

Iedereen alvast bedankt voor de toffe en ondersteunende reacties en jullie horen zeker nog van ons.

Guido en Marcel

2010-05-28T03:27:00.000-07:00

de eerste foto 's ...
Marcel en Guido proberen asap hun eerste reactie op het blog te zetten ..

2010-05-27T16:16:00.000-07:00

PRACHTIG !!

Vandaag zijn Marcel en Guido na een weeral zware tocht van 104 km aangekomen in Arzua. Slechts 50 km scheiden hen nog van hun teergeliefden, slechts 50 km zijn ze m van hun einddoel.

Morgen tussen 12 en 13 u zullen zij, Marcel en Guido zij aan zij santiago de Compostela bereiken. Prachtig, dat was de titel van dit korte stukje van hun voorlaatste dag ... prachtig is het woord dat spontaan over mijn lippen komt als ik hun reis in één woord moeten samenvatten.

Ik wil hen alvast een bijzondere proficiat wensen voor deze puike prestatie !!
Ik hoop jullie snel en veilig terug te mogen begroeten hier bij ons thuis.

grtn Tom

2010-05-26T12:28:00.000-07:00

dichter, en dichter ... en dichter

komen Marcel en Guido bij hun einddoel. Wat ooit zo veraf bleek, is nu zo dichtbij !

Vandaag zijn ze na een tocht van 98 km, in regen , wind en mist uitgeput aangekomen in Triacastela. Dit o zo mooie kleine gastvrije dorpje ligt in het prachtige dal van Ouribio. Omgeven door de hoogste toppen ( ce breire ; Los ancares ; o courel ) in dit stuk van Spanje is het één van de trekpleisters van Galicie.

We kijken uit tot waar ze morgen geraken,

2010-05-26T03:59:00.000-07:00

VOETBALMATCH KTA de Ledebaan AALST

In het voetspoor, euh wielspoor van Marcel en Guido was er buiten de koekjesverkoop nog een voetbalwedstrijd tussen de leerkrachten van het KTA de ledebaan Aalst.De leerlingen konden tegen betaling hun pronostiek uitbrengen. De winnaars kregen een natuurprijs.Uit heel goede bron heb ik vernomen dat de leerkrachten en dan vooral de vrouwelijk leerkrachten zich volledig in de wedstrijd hebben geworpen.Het juiste bedrag dat dit iniatief heeft opgebracht kan ik nog niet meedelen, maaaaar ... de uitslag van de wedstrijd die heb ik wel: 2-2 !!

In naam van Marcel en Guido wil ik alle leerkrachten en leerlingen van het KTA bedanken voor hun inzet en bijdrage. In het bijzonder dank aan mijn zusje Evy voor dit geslaagde iniatief !!

Marcel, Guido, blijf kracht halen uit het gegeven dat vele jullie steunen en ...

ik sluit af met een stukje uit liedje van Bart Peeters :

" er kan altijd nog een tandje bij "

schakelen dat is de kunst mannen !!

grtn
Tom

2010-05-26T03:25:00.000-07:00

hallo,

gisteren ( dinsdag 25/06 ) zijn Guido en Marcel aangekomen op El Acebo, een top nabij Ponferrada.Het valt me heel moeilijk om een juiste impressie van dit bergdorp weer te geven, daarom heb ik extra foto's in dit verslagje bijgevoegd zodat jullie toch een beeld kunnen vormen. Op één van de foto's ga je een kruis zien waar mensen stenen leggen en ook onze twee helden hebben daar hun kei kwijtgeraakt.Ik gebruik speciaal het woord helden omdat ik hun prestatie enorm hoog inschat en ik ben dan ook bijzonder trots op hen !!

voor hen die graag een idee krijgen over de afdaling van El Acebo, heb ik een link naar een videofilmpje van de afdaling.

http://www.youtube.com/watch?v=BRIAxVTxTU0

grtn,
Tom

De laatste lootjes.........

2010-05-24T09:59:00.001-07:00

Hola beste volgers,

Vandaag zijn we toegekomem in Masilla de las Mulas, dit dorpje dat ooit 7 kerken rijk was, ligt op een 15km voor Leon.
Het was vandaag, zoals men dat in wielertaal noemt een overgangs rit.
Morgen wordt het andere koek, na een aanloop van een 60km ligt er een kanjer op ons te wachten met een klim van 21 kilometer en en met stijgings procenten tussen de 4 en de 12 en een afdaling met een uitroep teken. Maar ja, nu we die leuke foto van onze vier vrouwtjes hebben gezien lijkt dat heuveltje iets minder hoog.
Aan onze nieuwe reporter wil ik zeggen, doe zo voort en aan al onze volgers duim nog even en misschien kunnen jullie voor ons nu nog een kaarsje laten branden.
Mu de meeste kilometers achter ons liggen wordt het doel grijpbaar, toch willen we niet voorbarig zijn en hopen wij dat we tijdens onze laatste ritten gespaard mogen blijven van pech.

Groetjes van twee, nog met veel goede moed voorziene, opa·s.

Bedankt alvast van de positieve reacties.

2010-05-23T14:15:00.001-07:00

Hoi,
vandaag hebben Marcel en Guido 11O km gefietst. Ze zijn aangekomen in de provincie Palencia. In het kleine dorpje Osorno La Mayor blijven ze deze nacht uitrusten.
Het dorpje heeft 1482 inwoners en staat bekend om ... tja eigenlijk om niks ! Enkel bij carnaval zijn het grote feesten.

grtn Tom

2010-05-22T13:29:00.001-07:00

BFAST !!

Hallo,
Marcel en Guido's eigen Bfast-team is deze ochtend vertrokken richting Compostela. Hun vrouwtjes , dochter en kleindochter, bewijzen dat ook zij geen schrik hebben van het avontuur. De dames zijn blij dat ook hun tocht gestart is en ze kijken natuurlijk al volop uit naar het moment dat Marcel en Guido zullen aankomen in Compostela. We duimen dat deze lange rit met hun huurbusje veilig en vlekkeloos mag verlopen.

maaaaaar ...

Marcel en Guido zijn er nog niet .....de weg is nog lang en zwaar! Ikzelf heb hen beide gisteren nog aan de lijn gehad en ze klonken nog heel strijdlustig dus ik heb er het volste vertrouwen in ! Nu Katje als chauffeur mee is met het busje naar Santiago, vrees ik dat jullie het de komende dagen het met mijn verslageving moeten doen.

tijd voor de orde van de dag : WAAR ZIJN ZE ?

Na een rit van 100 km en zomerse temperaturen zijn Marcel en Guido aangekomen is het stadje waar dit jaar de ronde van castillië is gestart, namelijk Belorado.Voor de wielerliefhebbers geef ik graag mee dat deze ronde dit jaar is gewonnen door Alberto Contador.
Alberto Pletinck en Alberto Van den Eeckhout zijn deze avond neergestreken in dit authentieke dorp.

voor de kaart volgers : Belorado is een dorpje in de provincie Burgos.

morgen ben ik terug met meer nieuws,

groeten Tom

Olê, Olê

2010-05-21T09:04:00.000-07:00

Olê Trouwe volgers,

Het is nu onze tweede dag in Spanje en we hebben al behoorlijk wat zonnecreme gesmeerd.
Ik durf het bijna niet te zeggen maar, maar zo tussen 1 uur en 2 mag het van mij een beetje regen. Grapje hoor, we nemem de zon er wel bij en zorgen er voor dat we er ons goed tegen beschermem em voldoende drinken.(water natuurlijk)
Het was vandaag weeral een zware rit met gestadig klimwerk van tussen de 5 en 7%.
Na 105 km zijn we van onze fiets gevallen en hebben we een refuge opgezocht. Een slaapgelegenheid vinden en de slaapplaatsen op zich is steeds een verhaal appart.
We hebben net een tapa naar binnen gespeeld en gaan nu nog even de bank plunderen en dan op zoek naar een stier, want wij hebben hier altijd honger als een paard, nee als twee paarden. En jullie zullen het niet geloven maar Guido die eet meer dan ik en dat wil wat zeggen.

Ik ga er mee stoppen beste volgers de plicht roept.
Aan onze vrouwtjes wil ik wel zeggen, zijt voorzichtig onder weg en we kijken er naar uit om in jullie armem te vallen op het plein voor de kathedraal van Compostela.
ps. Ik ontvang jullie berichten via sms, probeer eens te bellen.

Buenos Días a Todos

2010-05-20T12:51:00.000-07:00

Marcel en Guido zijn in Spanje aangekomen. Ze hebben vandaag een tocht van 83km afgelegd. Deze nacht verblijven zij in een hotelletje in Cizur Menor, een stadje niet ver van Pamplona.
De zon is volop van de partij. Als alles goed gaat, zullen zij binnen een weekje in Compostela moeten aankomen.

Ik zelf ben mijn koffers al aan het pakken om zaterdagmorgen richting Spanje te vertrekken.

Wij blijven duimen voor onze twee avonturiers !

Groetjes,
Katrien

2010-05-19T11:55:00.000-07:00

Hallo iedereen,

Nog een kort tekstje om jullie te vertellen dat de pelgrims op dit moment volop de Pyreneëen aan het trotseren zijn. En ja, ze hebben het zwaar. De bergritten zijn niet van de poes. Gelukkig mogen ze van een zonnetje genieten. Via Marciac zijn ze deze avond in St Jean Pied de Port aangekomen. Ze naderen de Spaanse grens met rasse schreden. Ik heb mij laten vertellen dat morgen de zwaarste rit op het programma staat! Laat dus alvast maar een kaarsje branden ! Wij duimen voor hen !
Groetjes,
Katrien

Een beetje moe maar tevreden

2010-05-15T06:51:00.000-07:00

Hallo beste volgers,

Hier zijn we nog een keer.
Alles verloopt tot hier toe goed. Het is wel zwaar, soms heel zwaar maar vanaf gisteren is de zon van de partij. Het is nog niet berenwarm, dat hoeft ook niet, en 's morgens is het behoorlijk fris wanneer we vertrekken, maar we zijn al twee dagen droog gestart en droog aangekomen.
We zitten nu in Cahors in een refuge en gaan straks de stad in op zoek naar eieren, spek, een brood en een fles rode wijn. We gaan er hier met ons tweetjes, in de refuges, een feestje van maken.
Ik geef ook even mee voor het thuisfront dat mijn gsm plat is, beter dan mijn bankrekening uiteraard en ik ga trachten, dat zal eerst voor maandag zijn, er iets op te vinden. Waarschijnlijk zal ik mij een tele-kaart van hier aanschaffen en dan via een vast toestel bellen.
Beste liefste vrouwtjes we missen jullie al een beetje, als jullie ons in Spanje passeren onder de weg, wuiven jullie dan eens.

Groetjes van jullie twee Pelgrims.

Hallo iedereen

2010-05-13T12:24:00.000-07:00

Een kort berichtje om te zeggen dat Marcel en Guido al goed zijn opgeschoten. Ze zitten ongeveer in de helft van hun tocht. Een 1200tal kilometers hebben ze reeds achter zich gelaten. Vanmorgen zijn ze in Saint Leonard-de-Noblat vertrokken. Na een zware rit van iets meer dan 100 km hebben ze deze avond in Donzenac onderdak gevonden ... in hun tentje op een camping. Deze nacht zullen zij dan ook op een dun matraske doorbrengen. Hopelijk leidt dit morgen niet tot een stijve rug en stramme spieren.

Groetjes,
Katrien

Hier zijn we nog eens

2010-05-11T11:01:00.001-07:00

Hallo iedereen,
Het heeft een tijdje geduurd voor we de mogelijkheid kregen om op het blog te geraken maar het is nu toch gelukt.
Wij zijn blij verrast van de vele toffe reacties en het geeft ons zeker een goed gevoel.
We hebben nu een goede duizend kilometer gefietst en voorlopig gaat het allemaal vlotjes. Het is een unieke ervaring, ik weet dat Frankrijk een groot land is, maar wanneer je met je fietsje erdoor heen rijdt, lijkt het een wereldeel op zich.
Ondanks dat het weer niet echt meezit en mijn achterband het al behoorlijk heeft uitgehangen, zo erg zelfs dat hij nu in de vuilbak is beland en er een mooie nieuwe opligt, is onze moraal opper best.
De echte straffe verhalen die houden we voor later.

Wij willen langs deze weg hier toch onze vrouwtjes, kinderen en kleinkinderen groeten, in het bijzonder Louize die vandaag jarig is, en hopen hun weldra terug te zien. De eerste al in Compostela.

Vele dikke knuffels en zoentjes van Guido en Marcel

P.S. Voor diegenen die ons vandaag hebben willen bereiken, sorry, maar op dit moment kunnen we per gsm niet antwoorden (geen bereik)

2010-05-09T12:16:00.000-07:00

Hallo iedereen,

Marcel en Guido hebben mij gevraagd om jullie te melden dat, van zodra zij kunnen, zij een tekstje op het blog zullen plaatsen. Het is blijkbaar niet zo eenvoudig om een PC met internetverbinding ter beschikking te krijgen.

Ik kan jullie alvast vertellen dat de avonturiers nog steeds op schema zitten. Zij hebben ondertussen de Champagnestreek achter zich gelaten en doorkruisen nu Bourgondië.

Na hun overnachting in Troyes zijn zij verder afgezakt via Auxerre en Vézelay naar Nevers. Vanavond zijn zij aangekomen in het historische stadje Sancoins waar zij in een klein hotelleke de nacht zullen doorbrengen.

Een schraal lentezonnetje is al door de wolken tevoorschijn gekomen.

Groetjes,
Katrien

Eerste etappes

2010-05-06T12:52:00.000-07:00

Hallo iedereen,

Guido en Marcel zijn ondertussen al vijf dagen onderweg. Nog steeds met volle moed springen zij 's morgens trouw de fiets op. Het weer is nog geen meevaller geweest. Elke dag staat er een portie regen en koude wind op het menu. Dat maakt de tocht er niet minder zwaar op. De weerberichten voorspellen echter niet veel goeds : helse regenbuien in het Zuiden van Frankrijk en sneeuw in de Pyreneeën. Maar met wat geluk mogen zij volgende week van een zonnetje genieten.

Na België verlaten te hebben, maken zij nu de Champagnestreek onveilig. Via Reims zijn ze vanavond in Troyes aangekomen. Ik heb me laten vertellen dat ze daar onderdak gekregen hebben bij de nonnekes. Benieuwd hoe dát gaat aflopen ...

Groetjes,
Katrien

Hallo iedereen

2010-05-04T12:35:00.000-07:00

Zoals beloofd stuur ik een bericht van onderweg.
Straffe verhalen hebben we nog niet wel zijn we straffe kuiten aan het krijgen.
We hebben al behoorlijk gefietst en alles verloopt vlotjes.
De slaapadressen waar we tot nu toe terecht zijn gekomen vallen voor meer dan honderd procent mee.
Ik ga het voorlopig hier bij houden want Guido is al gaan slapen en ik wil hem niet storen, kwestie dat hij morgen geen uitvlucht heeft als hij niet goed fietst.....
Toch nog even dit, aan iedereen die zondag morgen onder de brug aanwezig was, van harte bedankt. Het was voor ons beiden een onvergetelijk moment.

Veel groeten van ons alle twee.

Vertrek

2010-05-02T11:32:00.000-07:00

De weergoden waren ons vandaag echt niet goed gezind. Het werd dan ook een nat vertrek. Marcel vertrok in Beveren, Guido in Zele. Ze ontmoetten elkaar in Temse. Daar werden ze opgewacht door een enthousiaste menigte van familie, vrienden en sympathisanten. Na de zegen namens het Genootschap van Compostela en de deken van Zele, én een emotioneel afscheid van vrouw, kinderen en kleinkinderen, vertrokken Guido en Marcel richting ... Compostela.

Een aantal moedigen trotseerde ook de regen om het duo zolang mogelijk bij hun eerste rit bij te staan. Eentje hield zich aan zijn belofte en reed zelfs de hele rit mee.

Een aantal andere familieleden besloot om naar "Hier rijpt den Duvel" te rijden om zo nog een laatste glimp van het fietsende duo op te vangen.

Nog voor ze in Puurs aankwamen kreeg Marcel een lekke band : het eerste oponhoud van hun reis, maar waarschijnlijk niet hun laatste ...

Ik weet dat ze deze avond goed zijn aangekomen aan hun eerste stopplaats. Een dertigste van hun bedevaart zit er op. Doe zo voort !

Wij wensen Guido en Marcel heel veel succes en doorzettingsvermogen met hun avontuur want dit wordt het ongetwijfeld.

Katrien

Nog twee dagen

2010-05-01T05:11:00.000-07:00

Nog twee dagen en wij vertrekken.

Terwijl ik met de wagen in de beginnende vrijdagsavond spits naar huis rij flitsen er verschillende vragen door mijn hoofd.
Wat zal ik missen onderweg, wat laat ik thuis achter?
Dit steeds maar drukker en gekker wordend verkeer zal ik zeker niet missen, dat laat ik met plezier achter.
De verkiezingstrijd, die naar ik vermoed, meer dan anders nog, heftiger en onverdraagzamer zal gevoerd worden kan ik nu aan mij voorbij laten gaan.
En de grote dikke krantenkoppen die mij, elke morgen opnieuw, doen huiveren als ze weer eens slecht nieuws brengen, die zal ik ook niet missen.
Eten, ga ik het lekker eten dat ik iedere dag op mijn bord krijg voorgeschoteld missen? Een beetje wel denk ik, maar anderzijds ben ik er ook van overtuigd dat er onderweg goed zal kunnen gegeten worden.
Mijn vrouwtje, mijn kinderen en mijn kleinkinderen, die zal ik wel missen maar het doel van deze tocht moet mij toch voldoende kracht geven om dit gemis te overwinnen. Ik heb ook geluk want ik kan hen zonder vrees achter laten, zij zijn sterke personen die gemakkelijk een maandje zonder mij verder kunnen.
Dus, als de weergoden ons wat goed gezind zijn, kan het een leuke tocht worden.

Ik beloof om zo dikwijls als het mogelijk is een berichtje op het blog te plaatsen en vanaf nu zal het thuisfront dit ook doen zodat wij op deze manier een open communicatie krijgen.

Tot weldra.

ATV en 2 Suppersterren

2010-04-23T05:17:00.000-07:00

Al gehoord van die twee nieuwe TV vedetten?
Guido en ik zijn deze morgen langs geweest bij ATV, de regionale TV zender voor Antwerpen.
Het haar mooi gekamd en proper gewassen trokken wij vanmorgen richting hangaar 27. Niet met een klein hartje maar als twee zelfverzekerde opa’s reden wij de parking op onder de loft bureaus van ATV.
We hadden het niet anders verwacht, we werden door een lieftallige dame ontvangen en naar een wachtkamer, tevens drankrefter gebracht.
Tijdens het drinken van een kopje koffie werden we, weer door een lieftallige dame, meegenomen om onze gezichten te laten poederen. Kwestie dat we niet zouden glimmen zij onze schminkster. Volgens mij, zou dat laagje poeder, niet kunnen verhinderen dat straks twee opa’s in een mooie leren fauteuil zouden zitten te blinken.
Het was de derde lieftallige dame die ons interviewde. Het werd wel even spannend maar ik vermoed dat we het er niet slecht van afgebracht hebben.
Nu maandag 26 april wordt het uitgezonden en vanaf dinsdag 27 april kan men het interview via de website van ATV zoveel keer bekijken als men maar wil.
Bij het afscheid nemen van, ja, een vierde lieftallige dame hebben wij belooft om ATV op de hoogte te brengen van het eindresultaat van onze acties. Wij zullen dit zeker doen en hopen alzo dat de kijkers via hun geliefde zender het eindresultaat ook kunnen vernemen.
We zijn weer een ervaring rijker en uiteraard hopen wij dat OSCARE hiervan beter kan worden.

Bagage..... toch iets anders dan wanneer je de wagen neemt

2010-04-23T04:34:00.000-07:00

Onze keukentafel ligt bezaait met van alles. Er ligt een verzameling van spullen, die men, als men de tafel vluchtig over schouwt, lijken op een hoop vergeten zaken die klaar liggen om mee te geven met de eerste de beste collecteur.
Maar als je even de tijd neemt en al die dingen iets grondiger bekijkt, merk je snel dat het geen weg werp of weg geef voorwerpen zijn maar mee neem dingen.
Het is mijn bagage die ik moet mee zeulen tijdens de tocht naar Compostela.
Met een weegschaal van de Weight Watchers en een ellen lange lijst waarop al de mogelijk mee te nemen zaken zijn uitgetypt bij de hand, weeg ik ieder item en kruis dan elk artikel aan op mijn lijst.
Het resultaat toont snel aan dat de wijzer van de weegschaal naar de verkeerde kant overhelt.
Dit wordt besparen, beslissingen nemen, dit gaat mee dit blijft thuis.
In alle gesprekken met mensen die mij zijn voorgegaan blijkt het gewicht van de mee te nemen bagage een probleem te zijn. Er zit dus niets anders op dan te gaan snoeien, besparen in het gewicht. Besparen is, als correcte belastingbetaler, nu niet echt moeilijk en onmiddellijk vliegen er enkele spullen aan de kant.
Dit weekend ga ik alles in de tassen laden en mijn fiets optuigen dan kan ik een korte testrit maken om te ondervinden of alles netjes op zijn plaats blijft zitten en het gewicht goed verdeelt is.
Het gaat zeker nog een laatste spannende week worden ik voel het aan mijnen dikke teen.

Een dag om nooit te vergeten

2010-04-07T03:35:00.000-07:00

Er is heel wat over gepraat en onderhandeld en nu wij, Guido en ikzelf, onderweg zijn, worden we gezond nerveus voor het geen er te gebeuren staat.
Het KTA Ledebaan is gemakkelijk te vinden en ondanks het feit dat Aalst de slechts bereikbare stad van België is, is iedereen tijdig aanwezig.
De heer Koen Maertens, directeur van Oscare, en voordrachtgever van de preventielessen kan rustig aan de opstelling van zijn projectie materiaal beginnen.
Het was lang geleden dat ik op een voormiddag een school, in volle bedrijvigheid, bezocht. Kleurrijk geklede jonge mensen, met hippe rugzakken en oortjes van een Ipod in de oren, bewegen zich kriskras en giechelend door de vele en lange gangen van de school. Her en der verdwijnen er leerlingen in een klaslokaal en worden deuren gesloten.
De vergaderzaal waar de voordracht door gaat loopt langzaam vol. Snelle vingers toetsen nog vlug enkele letters op een gsm en sturen een laatste berichtje door voor de draagbare telefoons in de rugzakken verdwijnen. De plaatsen, rond de in U-vorm opgestelde tafels, worden allemaal ingenomen en iedereen zit te wachten op wat komen gaat.
Het is rustig in de zaal en Koen neemt het woord en al vlug blijkt dat hij een vlot spreker is die niet allen zijn les meer dan behoorlijk kent maar snel door heeft wie er aan het luister is.
Ondersteund door een perfect opgebouwde power point presentatie met daarin enkele confronteerde filmpjes over brandwonden, patiënten en domme ongevallen met grote gevolgen, neemt Koen de aanwezige jongeren mee in een vraag en antwoorden spel. Het blijk al vlug dat deze adolescenten meer dan een gewone belangstelling hebben in wat er vertelt wordt. De stiltes die er zijn wanneer de beelden voor zich zelf spreken en de vragen die zij daarna stellen bevestigen dit.
Het gaat snel, veel te snel en voor iedereen het door heeft is de voorziene tijd verstreken. Guido en ikzelf hebben nog vlug een woordje kunnen zeggen en daarna worden we begeleid naar het schoolrestaurant.
Wij worden daar op een galante wijze ontvangen en krijgen een smakelijke lunch geserveerd. De tijd vliegt even snel voorbij als in de voormiddag en onze lunchpauze zit er op voor we het goed en wel beseffen..
Een tweede groep jongeren zit reeds te wachten als wij voldaan, van de maaltijd en van de geslaagde eerste voordracht, de vergaderzaal binnen komen.
Koen neemt het woord en net als in de voormiddag wordt het muisstil in de zaal en worden meer dan twintig jongeren meegenomen in een voor hen ongekende wereld van mensen met brandwonden.
Het gaat echt te snel en voor we het goed en wel beseffen drukken wij de hand van de directeur.
Voor we vertrekken doen we wel een belofte. De leerlingen van Mevrouw Pletinck hebben nog een extraatje voor OSCARE. Zij gaan nog een voetbalmatch organiseren, een match tussen de leerkrachten en hierop kan men pronostikeren. De taak van scheidrechter zal opgenomen worden door de Directeur zelf.
De inzet van de pronostieken gaan ook naar Oscare, evenals de opbrengt van de succesvolle koekjes verkoop die reeds gehouden is.
DUS, gaan Guido en Ik, op donderdag 27 april, gepakt en gezakt per fiets richting Aalst. Om te supporteren voor diegene die de meeste pronostieken maakt.

Guido en ik, willen nu reeds iedereen bedanken die het mogelijk heeft gemaakt om deze fijne actie’s te doen doorgaan.

We zijn gaan oefenen, in de Ardennen !!!!!!!!

2010-04-03T04:25:00.000-07:00

1é Dag.

Tof, machtig, confronterend, leuk ….. zullen we onze vrouwtjes dan toch missen?

Onze eerste twee ritten, richting Compostela, zullen op Belgische bodem gereden worden en op het einde van de tweede rit, in Orval, komen we uit op de route, Langs Oude Wegen, die we verder via ons “Route boek” zullen volgen naar Santiago.

Daarom zijn we verplicht om de twee eerste etappes zelf uit te stippelen, en om reeds tijdens de eerste ritten uitschuivers te vermijden hebben we enkele oefenen ritten ingelast.

We doen een kleine generale repetitie.
Guido en ik, hebben afgesproken aan de Wilfordkaai onder de brug van Temse.
Om tien voor acht plaats ik aan de kaaimuur mijn gepakte fiets en terwijl ik mij omdraai om de warmte van de eerste zonnestalen volledig op mij te laten inwerken voel ik mijn rechter voet weg glijden. Een hondendrol, de zool van mijn fietsschoen zit overvol hondenstront.
Is dit een goed of en slecht voorteken?
Ik wrik mijn schoen uit en zoek iets om de stinkende brei van tussen de zoolsporen uit te halen. Een hard stukje hout dat verloren tussen het gras ligt is mijn redding en met wat peuter en krab werk krijg ik mijn schoenzool terug in een aannemelijke staat.
Terwijl ik mijn voet nog enkele malen over het grasperk heen en weer beweeg, om de laatste restjes hondendrol te verwijderen, komt Guido de Wilfordkaai opgereden.
Een korte begroeting en een “is alles o.k.” en we vertrekken.

We hebben een route uitgestippeld via het knooppuntennetwerk tot aan de taalgrens,
en vlijtige jongens die we zijn fietsen we al snel naast de N16 richting Willebroek.
We volgen gedisciplineerd de genoteerde nummertjes van op het blad dat droog opgeborgen zit op de fietsentas aan mijn stuur. Tot, op het moment dat de te volgen nummer op ons blad niet meer correspondeert met de nummer op de bordjes naast de weg.
Stoppen, kaarten uithalen en ons trachten te oriënteren is nu de boodschap. Het blijkt al vlug dat er iets niet klopt tussen de kaart en de paaltjes en later blijkt dat er gewoonweg een extra nummer, paaltje, is toegevoegd.
Het lukt ons behoorlijk om de knooppunten te ontwarren en we bereiken vlot Sint-Agatha-Rode om daar de taalgrens over te steken en via Nethen en Hamme-Mille op de N91 te komen.
We rukken op naar Eghezée en in Leuze slaan we links af om volledig in het Francofone landschap te verwijden.
Ons lunchpakket is dan al lang verorbert en onze kilometerteller komt stilaan in het rood.
We besluiten om bij de eerst mogelijke gelegenheid te stoppen. Dat betekend dat we een café of taverne moeten tegen komen die open is, want het is nog te koud om buiten te wachten op onze vrouwtjes.
De landschappen worden mooier, de dorpjes die we passeren kleiner, en voor we het goed en wel beseffen staat de kilometerteller op 145 km. Het wordt nu wel echt noodzakelijk om iets te vinden. Op dat moment komt het bordje Marche-Les-Dames in het zicht en begint er een leuke afdaling.
Een spoorweg met een streepje Maas erachter een bocht van 90° en, ….. een flinke noodstop.
Een terrasje overdekt met een laat voorjaarszonnetje ligt aan onze linkerzijde te wachten op twee fietsers die dringend een suikerhoudend drankje nodig hebben.
Met de benen lang uitgestrekt onder het ijzeren tafeltje tik ik een smsje naar mijn vrouw.
En zoals afgesproken komen ze ons even later ophalen in het kleine wereldstadje Marche-Les-Dames.

Lente kribbels

2010-03-23T13:54:00.000-07:00

Ik ben bijna 55 jaar en kan mij niet herinneren ooit zo een lange strenge winter te hebben meegemaakt. In november is het begonnen, vriestemperaturen, sneeuwen en alles wat een strenge winter nodig heeft was er in overvloed. Moeilijk en gevaarlijk te berijden wegen, zowel met de wagen als met de fiets, veel te koude temperaturen, een weer om geen hond door te sturen.
Enkel rond het haardvuur, dat zich knetterend weerde om de koude buiten te houden, was het aangenaam vertoeven.
Tijd hadden we nog in overvloed maar het bleef koud en voor we het goed en wel beseften was het maart en dat hadden we niet verwacht, dat was niet ingecalculeerd.
Goed we gaan er niet moeilijk over doen en we zullen er het beste van maken, maar het wordt nu toch eensklaps spannend.
De sneeuw was nog niet gans verdwenen of we waren al aan het rondtoeren langs de Schelde dijken en de Vlaamse Ardennen.
De fietsen worden tot het uiterste gedreven, en wij ook, en na enkele ritten gaan zij terug bij de fietsenmaker om de kleine mankementen te herstellen of aan te passen.
Morgen, woensdag 24 maart 2010, gaan Guido en ik op verkenning.
We starten ieder vanaf zijn woonplaats richting Temse en daar vertrekken we samen voor een driedaagse, richting Orval en een stukje Frankrijk.
Deze ritten zullen ook onze eerste ritten worden als we op 2 mei richting Compostela vertrekken.
Wij moeten er morgen vroeg uit, de wekker, eigenlijk de gsm, staat op 5u45.
Ik ga daarom afsluiten en kom zovlug mogelijk terug met meer nieuws.

Er is ook nog nieuws van een schitterende dag in Aalst, aan de Ledebaan;
Meer hieroven in ons volgend verslag.

GROETJES VAN GUIDO EN MARCEL

Hoe kunt u ons sponsoren ?

2010-03-01T13:59:00.000-08:00

Het is heel eenvoudig, en iedere bijdrage is welkom en wij ervaren alle bijdragen als belangrijk.
"Vele kleintjes maken iets groots", is een mooi en wijs gezegde dat wij naar waarde weten te schatten.

Heeft u een bedrijf en wenst u ons te steunen en tevens uw bedrijf meer zichtbaarbaarheid te geven dan kunnen wij u het volgende voorstellen.

Bij een storting van 50€ wordt uw firmanaam, logo, op ons blog vermeld.

Bij een storting van 100€ plaatsen wij uw logo op ons blog en leggen een link naar uw website.

Bij een storting van 200€ plaatsen wij uw loge op ons blog, leggen een link naar uw website en verdient u een plaats op onze T-shirts.

Het rekeningnummer is: 755-4708170-37

Wenst u meer info kunt u ons steeds bereiken op het nummer 0487/490.824.

ONZE KILOMETERVERKOOP

2010-02-22T11:26:00.000-08:00

Hallo beste blogbezoeker,

Als u even de tijd neemt om door ons blog te scrollen vindt u een aantal artikels die een overzicht geven van het geen wij reeds hebben gedaan voor ons project ten voordele van Oscare, het brandwondencentrum. Onze peperkoeken verkoop, die wij rond de voorbije jaarwisseling hebben gehouden, is een succes geworden en heeft 2.500€ opgebracht.
Nu zijn wij gestart met de kilometerverkoop van onze fietstocht, onze pelgrimstocht naar Compostela, en onze teller staat momenteel op 545€. Een leuk begin, maar wij zijn vast van plan om ons extra in te spannen om voor Oscare een leuk bedrag samen te brengen.
U bezoeker, die nog niet de kans gezien heeft om ons te steunen kan dit steeds doen door een bijdrage te storten op ons
rekening nummer 755-4708170-37.

U kan er van op aan dat uw gift integraal aan Oscare wordt overgemaakt.

Eindelijk

2010-02-17T12:37:00.000-08:00

Het klonk als muziek in mijn oren, het weerbericht deze middag op de radio. Morgen donderdag gaan de temperaturen stijgen en vanaf vrijdag gaan we geen negatieve temperaturen meer krijgen. Dus, het gaat dooien, de sneeuw en het ijs gaan smelten en de fietspaden zullen terug tevoorschijn komen. Joepie wij kunnen terug de fiets op, terug naar buiten om te gaan trainen.

trainings ritten

2010-02-06T11:35:00.000-08:00

Zaterdag 6 februari

Mijn tweede oefenrit.

Mist, mistiger, miststigst,
Ja ik weet het, dit is niet volgens het boekje geschreven maar het was wel zo vandaag.
Normaal is een tocht door Zeeuws Vlaanderen genieten, als er niet te veel wind is uiteraard.
Vandaag was de wind beperkt maar de mist te overvloedig en buiten een geschrokken fazant die rakelings voor mijn wielen op vloog heb ik niet veel gezien.
Het was dan ook gewoon het verstand op nul zetten en kilometers malen.
Voor het eerst sinds lang kijk ik uit naar de lente, naar een gezond voorjaarszonnetje dat de trainingtochten kan opvrolijken.

Vrijdag 5 februari ’10

Nu de sneeuw en het ijs van de banen is verdwenen en mijn fiets de nodige aanpassingen heeft ondergaan heb ik besloten om er eens flink de beuk in te zetten.
Het is nog maar plus 5 graden buiten en daarom heb ik mij goed ingepakt, een dubbele koers trui, een lange broek, schoenovertrekken en uiteraard mijn nieuwe handschoenen. In mijn splinternieuwe en waterdichte bagagetassen ligt er buiten de normale zaken, zoals mijn paspoort, enkele droge koekjes en wat klein gereedschap om een lekke band te herstellen, een klein geel bolleken. Dit is een nieuw regenjasje voor ingeval de weergoden het nodig vinden om de wegen grondig af te spoelen.
Met een galante zwaai werp ik mijn rechter been over mijn fiets en terwijl mijn schoenen zich vast klikken op de pedalen stuur ik mijn bike de baan op.
Tweehonderd en zesendertig meter verder sta ik onder een overdekt fietsenstalling van de nmbs het gele bolletje uit mijn tas te ontwarren en even daarna lijk ik op een opgezwollen kanarie. Het zinnetje, het weer mag geen reden zijn om niet te fietsen, geschreven door de experten van Het Vlaams Genootschap Van Compostela, en bedoeld als tip voor een goede voorbereiding te ondersteunen, indachtig, ga ik terug de fiets op en rij verder.
Ik heb mijn tocht voor vandaag voorbereid met een knooppunten fietsenkaart en ondanks de aanhoudende regen verloopt alles vlot, de fiets doet het goed en de benen willen ook mee. Het eerste deel van mijn tocht gaat nog over bekend terrein maar na een veertig kilometer verlaat ik het vertouwde pad en stort mij in het knooppunten avontuur. Het duurt niet lang of de eerste misser is een feit, meer dan een kilometer de verkeerde kant op omdat ik een bordje niet gezien heb.
Er volgen nog enkele missers en ik verplicht mezelf om aandachtiger te zijn maar de regen zet mij er toe aan om een pittig tempo aan te houden en zo ervaar ik al vlug dat regen en alleen rijden niet optimaal zijn om je weg gemakkelijk te vinden.
Na een negentig kilometer stap ik als een verzopen kip een broodjeszaak binnen. De mevrouw die achter haar toonbank handig broodjes staat te beleggen werpt me een vriendelijke maar toch lichtelijk bedenkelijke blik toe. Ik begrijp haar, een verzopen reuzen kip die straks, als hij vertrekt, een vloer achterlaat waar ze behoorlijk haar werk aan zal hebben om die terug schoon te krijgen is niet bepaald een aantrekkelijke klant. Maar ze is echt vriendelijk en brengt mij een lekker versgebakken broodje kaas met ham en een overheerlijke kop koffie. Rechtstaand aan een tafel, ik durf gewoon niet te gaan zitten met mijn natte beslijkte broek, eet ik mijn smos.
De hemel is nu uitgeregend en een flauw, een heel flauw zonnetje brengt wat kleur in de natte straten. Ondanks de overvloedige regen die ik over mij heb gekregen voel ik mij nog goed en begin vol goede moed aan het laatste stuk van de dag.
Wanneer men meer dan vijf uur op de fiets zit voel je direct dat er iets niet in orde is. Verdomme die linker pedaal lijkt los te zitten, zo plots, das raar. Geen drie kilometer verder schuift het linker pedaal van zijn as en komt het in de goot te liggen. Woeps en nu, met één pedaal verder? Hoe kan dat? Hoeveel kilometer nog naar huis? Pats, mijn versnelling apparaat schiet in mijn achterwiel en gelukkig ben ik op dat moment meer aan het uitbollen dan echt aan het fietsen zodat ik bijna onmiddellijk kan stoppen.
Een gsm, men lieve echtgenote en rustig blijven hebben er toe geleid dat de fiets en de fietser een uur later bij de fietsenmaker staan. Stom verbaasd over wat er met mijn stalen ros is gebeurd en zich verontschuldigend voor de overlast brengt de fietsenmaker alles in orde. Dat hoop ik althans want morgen staat er een nieuwe rit op het programma.
Ik had me mijn eerste echte trainingsrit lichtelijk anders voorgesteld.

KOEKJESVERKOOP

2010-02-04T10:36:00.000-08:00

We hebben het reeds eerder vermeld, het KTA2 van Aalst steunt ons met een toffe actie, een KOEKJESVERKOOP.
Zij hebben ook een affiche ontworpen en deze publiceren wij nu met veel trots op ons blog.

Wij gaan er voor

2010-01-18T00:07:00.000-08:00

Het begint vorm te krijgen, de voorbereiding van onze fietstocht. Guido zijn nieuwe fiets is klaar en staat nu nog even te blinken bij de fietsenmaker. Het winterweer en vooral de overvloedige sneeuwval heeft hem doen beslissen om nog even te wachten om zijn gloed nieuw stalen ros van stal te halen.
Het zou zonden zijn om het nieuwe glanzende chroom zomaar koud weg bloot te stellen aan de met overvloedig met zout bestrooide wegen.
Ik sta ook te popellen om mijn fiets te gaan ophalen, deze is voor een gehele revisie en enkele aanpassingen bij de fietsenmaker afgeleverd en nu zit ik wat ongeduldig te wachten op het telefoontje dat me meld dat hij klaar is.
Neen, geen vlinders in de buik, maar het wordt wel stilaan tijd dat we de baan op kunnen met onze fietsen zodat we wat kilometers in de benen krijgen. Men voorspelt nog wel vorst voor de komende week maar daar kunnen we ons naar kleden. Alleen is het te hopen dat er geen sneeuw meer valt want dan is het te gevaarlijk om te fietsen en ik krijg zo stillaan het idee dat het vlug mei zal zijn.

Haïti

2010-01-16T15:21:00.000-08:00

Normaal komen de woorden sneller dan dat ik ze kan uitschrijven.
Juiste woorden vinden, om de beelden te beschrijven die ons bereiken van uit het rampgebied op Haïti, lukt mij niet.
Hoe sterk moet en kan een mens zijn om in zulke omstandigheden te leven, te overleven, hoe lang kan men dit verdragen?
Wij hebben rechten, wij hebben plichten, ik denk dat het onze plicht is om, ieder op zijn eigen manier, te helpen.

Voorbereidingen KTA 2 Aalst

2010-01-14T09:21:00.001-08:00

Gelukkig vinden jullie daar in Aalst voldoende kandidaten om mee te doen aan de voetbalmatch(en), ik zou het niet zien zitten, met of zonder sneeuw. Het vergt ook nog veel voorbereiding en ik denk dat de coachen het ook niet onder de markt zullen hebben. Gasten, houd jullie spelers goed in de gaten, zorg dat ze genoeg trainen, dat ze een goede voeding krijgen (dat ze niet te veel koekjes eten) en dat ze tijdig en voldoende rust nemen. (na ketnet naar boven)
Wat die koekjes betreft, dat zie ik beter zitten.
Alvast bedankt voor jullie inzet en wij zien elkaar op donderdag 4 maart.

KTA 2 AALST

2010-01-12T02:31:00.001-08:00

Ik ken het KTA 2 van Aalst niet, nog niet, maar ik kijk wel met veel belangstelling uit om de leerlingen van juf Evy te mogen ontmoeten.
Juf Evy heeft mij reeds verklapt dat haar leerlingen razend enthousiast zijn over de plannen die zij hebben gesmeed om ons project “Onderweg voor Oscare” te steunen.
Deze klas is de drijvende kracht achter een reeks toffe initiatieven ten voordele van OSCARE.
Samen met meester Gert Maes gaat men koekjes bakken, met chocolade erin, heb ik gehoord. Deze knapperige lekkernij zal in een mooi, en met een strikjeslint versierd pakje, te koop worden aangeboden. Niet alleen op school zal men deze delicatesse kunnen kopen, er wordt ook voor gezorgd dat de ganse bevolking van Aalst de mogelijkheid krijgt om de koekjes van meester Gert te proeven, te kopen. Op een zaterdagmorgen, tijdens de wekelijkse markt van Aalst, zullen de leerlingen in het OSCARE kraampje hun koopwaar aanbieden. De juiste datum wordt zeker nog gemeld.

En als dit nog niet voldoende is, hebben de jonge lui uit het 4e technische ook nog de organisatie op zich genomen van een voetbalmatch. Een match tussen de leerkrachten en waarop de leerlingen kunnen pronostikeren wat de uitslag zal worden.
De inzet van de pronostiek komt ook ten goede van Oscare.
Datum van de match en de mogelijkheid tot deelname aan de pronostiek worden ook op latere datum bekend gemaakt.

Oscare, gaat op zijn beurt het KTA 2 bezoeken en zal daar, voor verschillende klassen, een voordracht geven over preventie en brandwonden en over de werking van Oscare.
Wij, Guido en ikzelf, zullen er ook zijn en gaan antwoorden op de vragen die men ons stelt over onze pelgrimstocht naar Compostela.
Ik vind het in ieder geval nu al spannend, het kan alleen nog maar spannender worden.

Veel succes daar in Aalst.

Echt, echt, echt..... WINTER

2010-01-09T06:48:00.000-08:00

Fijne sneeuwvlokken worden door een koude oostenwind tot tegen het raam geblazen.
Het is echt guur en ondanks dat ik met mijn rug tegen een warme radiator leun, krijg ik koude rillingen als in naar buiten kijk.
Ik moet beginnen aan de tweede fase van ons project voor Oscare, de sponsoring van onze fietstocht naar Compostela in Spanje en eerlijk gezegd het lukt me niet echt. Ik denk dat dit weer mijn inspiratie blokkeert om een tocht naar het Zuiders Spanje voor te bereiden.
Ik geef mezelf een dagje vrij en ga nog iets dichter bij de verwarming zitten met de krant van vandaag en een blonde trappist.
Als dat geen inspiratie zal geven……..

Nieuwjaarswensen

2010-01-02T23:55:00.000-08:00

Wij kijken al uit naar hetgeen dat er komen gaat.
Alvast bedankt en een voorspoedig 2010 voor iedereen
die ons al heeft gesteund.

Guido & Marcel

Lang leve de weergoden

2009-12-30T09:34:00.000-08:00

Dat de weergoden peperkoek lusten daar ben ik voor meer dan honderd procent van overtuigd.
Kwart voor zeven en nul tot min één graad Celsius, geen wind en een net en droog wegdek. Ik vertrek richting Zele voor onze laatste peperkoeken verkoop.
De vertrouwde marktkramers kijken even met gefronste wenkbrauwen als wij tussen hen in ons kraampje opstellen. Maar na een eerste kwinkslag, en terwijl wij ons tentoonstellingsmateriaal ophangen, is het ijs tussen ons en de profs vlug gebroken.
Wij zijn er klaar voor, ik voel het in mijnen dikke teen, of is dat van de kou dat die jeukt?
Al vlug blijkt dat Guido een bekend iemand is in Zele. De wederzijdse begroetingen van jonge en iets oudere, vooral vrouwelijke, marktbezoekers stoppen niet. Ook de verkoop komt al vlug op gang en om 11u12 verdwijnt onze laatste peperkoek in een grote geruite boodschappentas. Wij stellen nu onze beren op een meer strategische wijze op en slagen er nog in om enkele van deze toch wel lief uitziende knuffels aan sympathiserende oma’s te verkopen.
11u47, de eerste fijne regendruppels vallen zachtjes op ons tentzijl en als wij om even na twaalf uur als twee voldane pubers het marktplein afrijden, hebben de ruitenwissers het al behoorlijk moeilijk om de regen van de voorruit weg te vegen.
Bedankt Zele,

Een echte markt.....

2009-12-25T03:07:00.001-08:00

Nu mag ik tussen de echte marktkramers staan en misschien is dat de reden waarom ik mij nerveuzer voel dan anders. Maar al snel ervaar ik dat het hier allemaal vlot verloopt, dat het goed georganiseerd is.
De marktleider is, na mijn telefoontje, binnen de korstte tijd op de plaatst van afspraak en ik krijg een goede standplaats aangewezen.
Het lijkt wel of ik reeds jaren een venter ben en de dunne buizen van mijn kraam schuif ik handig in elkaar en ligt het dekzeil waar het hoort te zijn, strak gespannen boven mijn hoofd.
Nog voor mijn buurman, marktkramer, zijn waar heeft kunnen uitstallen heb ik mijn eerste twee peperkoeken al verkocht En terwijl ik de laatste sneeuw van onder mijn tent veeg, hoor ik uit de luidsprekers van de ijspiste, 30 meter veder op, de stemmen van de Studio Brussels DJ’s die vanuit hun glazen huis Music For Live presenteren, over het marktplein schallen.
Ik besef dat ik het vandaag zal moeten opnemen tegen een super organisatie, een multinational onder de goede doelen.
Positief opgepept begin ik aan mijn solo verkoop en spreek ik zoveel mogelijk mensen aan met mijn korte boodschap over Oscare en prijs ik de vers gebakken peperkoeken aan.
De drie meter lengte van het kraam zijn niet voldoende om de aanspreek zinnen over te brengen aan mijn potentiële klanten die door het vriesweer met korte snelle passen voorbij passeren.
Het verwonderd mij dan ook wanneer er geregeld mensen op hun stappen terug keren en het kraam binnen stappen om een peperkoek te kopen. Deze mensen kopen echt bewust, zij hebben ook hun boodschap hun eigen goede reden waarom zij ons, Oscare, het brandwondencentrum, willen steunen.
Het is vlugger middag dan ik vermoed en terwijl de laatste haastige markt bezoekers huiswaarts trekken breek ik samen met men vrouwtje mijn kraam op.
Het was goed, ik voel mij ook goed.
Nog één markt te gaan, volgende week, 29/12, staan wij op de wekelijkse markt te Zele.
Groetjes
Marcel

kerstmarkt Melsele

2009-12-22T07:57:00.000-08:00

Zondagmorgen om 7u00 opgestaan.
Verdorie het sneeuwt.
Toch alles maar in gereedheid brengen, de remork laden en de koffer van mijn wagen vol duwen met alles wat ik denk nodig te hebben.
Het is 8u30, vlug een koffie en een boterham met kaas, de koude en de stress, nee geen stress, de hoop op een goede verkoop, doen het ontbijt best smaken.
Gelukkig ligt Melsele maar 3 kilometer verder op, want de sneeuw doet wel zijn best om alles in het honderd te sturen.
Guido belt, ik ben onderweg, Zele lijkt nu wel heel ver weg te liggen.
Op het kerkplein, waar de kerstmarkt zal doorgaan, is het een drukte van jewelste. Vele jeugdverenigingen zijn reeds begonnen met het opstellen van hun kraam. Het deert hun niet of het nu sneeuwt of vriest, en hun enthousiasme werkt aanstekelijk, al vlug ben ik zonder verder koude gevoel bezig om ons kraampje op te stellen.
Guido bereikt de place to be gelukkig zonder accidenten en werpt zich zonder het te beseffen in de tonen van de heersende sfeer mee in de opbouw van onze kerstmarkttempel.
De sneeuw blijft zich opdringen en de vrees dat “het weer” het weer eens gaat verpesten dringt zich op.
Terwijl een hese stem door de micro de opening van de Kerstmarkt aankondigt, priemt een zachte winterzon recht in mijn ogen. Voor de verdere ganse dag blijven wij gespaard van alle winterse buien.
Het is leuk om op een kerstmarkt Oscare te vertegenwoordigen. De mensen kopen onze peperkoeken met een overtuiging. Wij krijgen de tijd om iets te vertellen over Oscare. De koude is er, maar ze voelt zacht aan.
Afbreken gaat gewoonlijk vlugger dan opstellen, en nu lukt ons dat ook weer.
Met ons vieren gaan we samen even nakaarten. We zijn content en denken al aan onze volgende actie.

Karel.... hoe gaat het met je

2009-12-18T13:44:00.000-08:00

Gisteravond V.T.M. gekeken, naar een “HART VOOR MEKAAR”

Ik had in de krant gelezen dat er een reportage over Evy, de dochter van Karel, zou uitgezonden worden.

Karel was ook gekwetst geraakt, verbrand, bij het ongeluk dat zijn dochter zo erg heeft toegetakeld. Hij lag in het bed naast datgene waar ze mij legden toen ik van intensieve care naar de grote zaal werd overgebracht. Karel keek eventjes mijn richting uit en staarde daarna weer voor zicht uit. Zijn dochter lag enkele kamers verder, zwaar verbrand en in een diepe coma. Hij was een gebroken man. Ik heb hem stilletjes horen wenen, de pijn van zijn verwondingen voelde hij niet, de pijn in zijn hart was te groot, zijn schuldgevoel moet onbeschrijfelijk knagend zijn. Als Carina, zijn vrouw, binnen kwam zonk hij nog dieper in het matras, trok hij z’n lakens nog verder over zich heen. Bang als hij was voor het mogelijk slechte nieuws dat ze hem zou brengen.

Ik heb hem aan de praat gekregen maar vraag me niet hoe.

Karel is een zachtaardige kerel, een eerlijk mens die geen vlieg kwaad doet en die met veel overgave kan vertellen over de dingen die hem nauw aan het hart liggen, dat heb ik met veel plezier ondervonden.

Toen hij uit het ziekenhuis was ontslagen en hij daarna samen met zijn echtgenote dagelijks hun dochter kwamen bezoeken, wipte hij geregeld eens binnen in onze ziekenzaal. Dat was fantastisch voor mij, die korte babbels met deze man sterkten mij.

Op een dag gaf hij mij zijn visite kaartje. Ik heb het toen in het zijzakje van mijn toilettas gestopt. Later, toen ik al een tijdje thuis was, heb ik vernomen dat het niet zo goed ging met Evy, ik dacht aan het kaartje, ik wist waar het was, maar ik durfde niet te bellen. Ik durfde niet te vragen hoe het met zijn dochtertje was, ik had schrik dat er enkel slecht nieuws zou zijn. Sorry Karel, ik had moeten bellen.

Na de reportage van gisteren had ik een goed gevoel. Evy is een pracht meid, een voorbeeld voor velen, zowel jongeren als volwassenen.

Ik wil Evy en haar familie langs deze weg het allerbeste wensen voor 2010 en sterkte voor al hetgeen zij ondernemen.

Marcel.

Eerste sneeuw.

2009-12-17T11:06:00.000-08:00

Ongeveer een 10cm dikke sneeuwlaag heeft vandaag in ons verkeer voor een 500 kilometer lange file gezorgd. Stel je voor dat we deze file hadden kunnen aflopen en onze peperkoeken te koop hadden kunnen aanbieden!
Grapje hoor.
Wij zijn best tevreden met de verkoop van onze twee voorbije acties. Vrijdag laatstleden is het een lange dag geworden in het Waasland Shopping Center. En de cliché “moe maar tevreden” was zeker van toepassing.
Zaterdag middag waren wij in Haasdonk paraat om samen met alle standhouders de tenten op te stellen voor de Kerstmarkt van zondag. Het was tof om te zien hoe een groep mensen, waarvan de meeste elkaar niet of nauwelijks kennen, er in slagen een ganse reeks tenten in elkaar te monteren en een verlaten marktplein om te toveren tot een uitnodigende kerstmarkt.
Het werd wat we er van verwacht hadden. Een gezellige kerstmarkt met alles er op en eraan.
De weergoden waren ons gunstig gezind en de jenevertjes en de gloeiwijn deden de rest.
Een dikke proficiat aan de organisatoren en bedankt aan al diegenen die ons, OSCARE, hebben gesteund.

Kerstmarkten

2009-12-02T10:57:00.001-08:00

Hallo Iedereen,

Ons programma voor december staat vast.
Zoals in het vorige bericht reeds gemeld staan we op 11/12, samen met de mensen van Oscaere, in het Waasland Shopping Center.
Op zondag 13/12 kunt u ons vanaf 14u00 vinden op de Kerstmarkt in Haasdonk.
En op zondag 20/12 staan wij op de kerstmarkt te Melsele.
Ik bedank alvast de organisatoren dat ze ons de mogelijk bieden om op beide markten aanwezig te kunnen zijn.
Wij gaan daar niet zomaar staan, kom zeker eens langs, men kan een leuk en lekker kerstcadeau winnen!!!

START.......

2009-11-25T09:46:00.000-08:00

Het is zo ver,
Wij gaan van start.
Op vrijdag 11 december 2009 is er onze eerste verkoopactie, samen met de mensen van Oscare.
U kunt ons dan gans de dag, van 10u00 's morgens tot 21u00 's avonds, terugvinden in het Waasland Shopping Centrum.

Waarom ik, Guido, deze actie onderneem

2009-10-13T12:10:00.000-07:00

“Dat zou ik ook nog eens willen doen”, dacht ik zo bij mezelf, toen Marcel me zijn plannen vertelde om als pelgrim naar Compostela te rijden. Ik had op dat moment niet echt het idee dat de redenen van onze tocht zo gelijklopend zijn. Het was pas toen ik enkele dagen later, aan de ontbijttafel, bij mijn echtgenote voorzichtig polste hoe zij tegenover zulke onderneming stond, dat de parallellen duidelijk werden. Iban, de jongste spruit van mijn zoon Wim, is 18 maanden oud en heeft zich verleden winter jammerlijk verbrand aan zijn beide handjes.
Bijna dagelijks zie ik hoe dat kleine ventje zich moet laten verzorgen, hoe er telkens weer nieuw verband moet worden aangebracht, hoe die kleine handjes ’s avonds voor hij gaat slapen ingekapseld worden in speciale handvormpjes opdat zijn vingertjes niet krom zouden blijven staan. “Het komt wel goed”, zeggen ze ons. Ik geloof er wel in, maar het zal nog lang duren en hoe goed het zal het worden, dat weten we nu toch niet.
Een kind is eerlijk, ook met pijn en als die traantjes verschijnen in die lieve zachte oogjes, dan wordt de onmacht om het genezen niet te kunnen versnellen, omgezet in een bitter gevoel.
Als ik dan denk aan al die mensen die door Oscare geholpen en bijgestaan worden, dan was het een stuk minder moeilijk om tegen mezelf ‘ja’ te zeggen, ‘ja ik rij mee’ !

Ik weet dat ik mij voor het thuisfront geen zorgen hoef te maken. Mijn dochter Evy en mijn twee zonen zullen ons ‘moe’ wel steunen en helpen tijdens mijn afwezigheid.
Ik ben nu een jaartje met pensioen en tracht mijn conditie op pijl te houden door geregeld te stappen en te fietsen en ga nu op zoek naar een aangepaste fiets en andere accessoires voor de tocht.
Ik kijk er echt naar uit om met dit avontuur van start te kunnen gaan.

Groetjes
Guido

Waarom ik, Marcel, deze actie onderneem

2009-10-13T11:57:00.001-07:00

Mei 2008, net voor het avondeten nog eerst even een klusje klaren. Ik heb dit reeds vijftien, twintig keer gedaan, het vervangen van een lege campinggasbrander. Het lukt niet, er scheelt iets met de sluiting, er ontsnapt gas, dat ding moet hier weg, woeeeef…… Geschrokken kijk ik naar mijn armen en benen. Plots merk ik dat mijn haar brandt. Ik sla de vlammen vlug uit en strompel naar binnen. Dit komt niet goed. Vlug naar de spoed. Drie kwartier later sta ik onder een douche, ik begin te beven. Er staan plots wel vier, vijf mannen met witte jassen rondom mij. “Even controleren meneer” en voor ik het goed en wel besef zit er een darm in mijn keel. “We gaan u inpakken en naar Stuivenberg brengen meneer”. Rustig blijven en diep ademen denk ik bij mezelf wanneer men mij een masker op mijn hoofd legt. Ook mijn armen en benen worden volledig ingepakt. Ik word in een ziekenwagen gerold en vastgemaakt. De ambulancier is vriendelijk en praat gans de rit zachtjes tegen mij. In het Stuivenberg ziekenhuis staat men mij al op te wachten. “Eens kijken hoe het met je gesteld is meneer, alle verbanden verwijderen en weer opnieuw inpakken”. Dit zal ik nog meermaals ondergaan. De pijn, de koorts, de belknop voor als het niet meer uit te houden is, het wegglijden in rare dromen en daar tussen, de handige, vlugge handen van de verpleging, alles lijkt zo irreëel…
Dan moet ik het bad in, de confrontatie met mijn diepe open wonden. Het dagelijks bezoek van de kinesist, gewichtheffen met een bezemsteel en tranen van pijn. “Het wordt een huidtransplantatie meneer, je been en delen van je armen zijn te fel verbrand”. Het wordt uitkijken naar de operatie, zal het lukken? Een maand is er nu voorbij. De transplantatie lukt, ik mag naar huis. Maar eerst de maten nemen voor het drukpak. Het begin van Oscare. Nog twee weken en alle wonden zijn toe, op naar Oscare. Het is een beetje thuis komen. Rustig een koffie drinken en geholpen worden door vakmensen die tijd voor je maken, die altijd even geduldig en vriendelijk zijn, die antwoorden weten op de vele vragen die je stelt. Het ondervinden dat je niet alleen bent, dat er nog vele mensen brandwonden oplopen. Oscare is als een haven, een haven die men binnen vaart na een tocht op een woelige zee. Het dragen van mijn drukpak went na enige tijd, alleen als het buiten zomert zit ik onbeweeglijk weggezakt in een zetel op de koelste plaats in huis. De wonden blijven, er volgen ontelbare verzorgingen en de potten Nivea vliegen de deur uit. Ik heb de raad van de dokters en het verplegend personeel goed opgevolgd en nu een jaar later is alles netjes onder controle. Maar nog steeds vragen de littekens een aangepaste zorg. De littekens goed beschermen tegen kwetsuren en geregeld hydrateren is de boodschap, en de zon….. die is voor mij niet langer een vriend.

Marcel Van den Eeckhout.

St Jean Pied de Port - aan de voet van de Pyreneeën

2009-10-13T03:40:00.000-07:00